Przedwiośnie to okres wielkiego przełomu, walki ustępującej zimy z nadchodzącym wiosennym życiem. Jest to czas wielkiego oczekiwania, gdzie każda godzina słońca widocznie zmienia krajobraz, przygotowując scenę dla nadchodzącej wiosny. Nad rzekami i jeziorami lód staje się kruchy, aż w końcu pęka, uwalniając nurt. Na łąkach powstają rozlewiska, gdzie błękitna woda się rozlewa tworząc lustra, w których odbijają się jeszcze bezlistne korony drzew.
Nad rozlewiskami niesie się donośny, melancholijny klangor żurawi, które właśnie wróciły z ciepłych krajów. Na niebie widać klucze gęsi, a w zaroślach słychać pierwsze, jeszcze nieśmiałe próby śpiewu mniejszych ptaków. Wraz ze wzrostem temperatury ze snu zimowego budzą się pierwsze owady, które stają się pożywieniem dla powracających ptaków. Na gałązkach wierzb puszą się srebrzyste bazie (kotki), zwiastuny wiosny. To moment, w którym las zaczyna „oddychać” i pachnieć wilgotną ściółką oraz żywicą.
Rośliny przedwiosenne (geofity) takie jak: wawrzynek wilczełyko w lesie wykorzystuje krótki moment nasłonecznienia, by zakwitnąć, zanim korony drzew zamkną dostęp do światła. Jego różowe kwiaty pojawiają się bezpośrednio na gałęziach jeszcze przed liśćmi. Na polach i obrzeżach lasów coraz częściej można spotkać sarny, które wychodzą z ukrycia, by żerować na pierwszej, soczystej zieleni. To czas wielkiej przemiany, w którym przyroda z każdym dniem odzyskuje energię po zimowym zastoju.
