Siedliska bobrowe to przede wszystkim środowiska słodkowodne, takie jak doliny rzeczne, strumienie, jeziora i wilgotne lasy bagienne. Kluczowym elementem siedliska jest zapewnienie odpowiedniej głębokości wody (minimum 70 cm), co umożliwia ukrycie wejść do ich domostw przed drapieżnikami oraz swobodny transport materiałów. Bobry potrafią aktywnie modyfikować swoje środowisko, co czyni je inżynierami ekosystemów. Brzegi są usiane charakterystycznymi, stożkowatymi pniakami.
Brzozy i topole, to ulubione przysmaki bobrów nosząc ślady ich potężnych zębów. Młodsze drzewa są ścinane w całości, by dostać się do delikatnych gałązek na czubku, a większe mają głębokie wcięcia w korze. W borze bagiennym wyrasta żeremie, to solidna konstrukcja z gałęzi, mułu i darni, przypominająca kopiec. Ma ukryte pod wodą wejścia, co zapewnia bezpieczeństwo. Jeśli brzeg jest wysoki i stromy, bobry kopią też systemy nor przybrzeżnych, które mogą mieć wiele metrów długości.
Nieduża, ale wytrzymała tama spiętrza wodę, tworząc płytki staw. Dzięki temu wejścia do schronień pozostają zalane, a okolica zamienia się w zalewaną łąkę. Stojąca woda powoduje obumieranie niektórych drzew, co przyciąga ptaki i płazy. Całość sprawia wrażenie kontrolowanego chaosu, gdzie jest mokro, pełno powalonych pni i gęstych zarośli, bobry najlepiej czują się w dynamicznym środowisku wodnym z dostępem do pożywienia drzewiastego, które aktywnie przekształcają na swoje potrzeby, tworząc unikalne siedliska mokradłowe, które wspierają również wiele innych gatunków roślin i zwierząt .
