W Puszczy Augustowskiej panuje głęboka, kojąca cisza, przerywana jedynie delikatnym trzeszczeniem mrozu. Potężne sosny i świerki uginają się pod ciężarem "kipieli" gęstych czap białego śnieżnego puchu, które nadają drzewom fantazyjne kształty. Każda igła jest precyzyjnie otulona śniegiem, co sprawia, że las wygląda jak z bajkowej scenerii. Przez środek tego białego królestwa wiedzie wąska, niemal nietknięta ludzką stopą leśna droga, jej powierzchnia jest gładka i lśniąca.
Śnieg na niej jest puszysty i głęboki, skrzy się miliardami drobnych diamentów. Leśna droga w zimowej szacie przypomina nieskazitelnie białą wstęgę, przecinającą gęstwinę. Ośnieżona Puszcza Augustowska to miejsce, w którym czas zdaje się stać w miejscu, a natura prezentuje swoją najbardziej majestatyczną i surową formę. W głębi lasu panuje spokój.
Ruch jest rzadkością, czasem tylko spod śnieżnej pierzyny czmychnie sarna, zostawiając za sobą głębokie ślady, lub z drzewa osypie się biały puch, strącony przez powiew wiatru. Każdy dźwięk jest tłumiony, co potęguje wrażenie izolacji od reszty świata i pozwala w pełni zanurzyć się w surowym, nieskalanym styczniowym pięknie Puszczy Augustowskiej.
