Maj na południu Litwy zazwyczaj kojarzy się ze spokojem, soczystą zielenią i sielankowym śpiewem ptaków w Metelskim Parku Regionalnym. Wystarczy jednak stanąć na piaszczystym brzegu jeziora Dusia (lit. Dusia), by zrozumieć, że ten gigantyczny akwen rządzi się własnymi, surowymi prawami. Warunki na miejscu potrafią zaskoczyć. Ponad 2300 hektarów otwartej powierzchni wody i długość przekraczająca 8 kilometrów dają porywistemu wiatrowi idealną przestrzeń do rozpędzenia mas wody.
Dzika, nieokiełznana energia majowego wiatru zaczyna rzeźbić w głębinie pierwsze, potężne grzbiety. Ostre, wiosenne słońce prześwietla unoszącą się masę wodną, kolor momentalnie transformuje w hipnotyzujący, jasny szmaragd oraz zimny, arktyczny turkus. Fale ruszają do przodu w zwartych, nieustępliwych rzędach, z sekundy na sekundę gubiąc swoją przejrzystość na rzecz głębokiego kobaltu, a ich wierzchołki zaczynają gwałtownie bieleć, zwiastując nadchodzącą na brzegu batalię. Stojąc na krawędzi suchego lądu, najpierw czujesz chłód.
Wiatr niesie ze sobą lodowaty oddech wciąż niedogrzanej, potężnej toni wodnej, który w ułamku sekundy miesza się na twarzy z ciepłym, majowym słońcem. Powietrze jest gęste, przesycone wilgocią i wyraźnym, mineralnym zapachem wymywanego piasku oraz korzeni trzcin. Uszy rozsadza głuchy, rytmiczny pomruk. To basowy dźwięk mas wody, które z ogromną prędkością gonią się nawzajem. Spektakl na scenie, w której potęga wiatru i pędu wody materializuje się w ułamku sekundy, pozostawiając po sobie widowiskowy ślad na jeziorze Dusia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz