Sejneńskie uroczystości dożynkowe miały religijny charakter, rozpoczęły się od dziękczynnej mszy świętej i poświęcenia dożynkowych wieńców. Podziękowania za plony składane są Matce Bożej Sejneńskiej. Ceremoniom dożynkowym przewodniczą Starosta i Starościna dożynkowi. Najpierw wnoszone są wieńce dożynkowe wykonane z kłosów zbóż, owoców, warzyw. Następnie Starosta i Starościna wręczają bochen chleba upieczonego z mąki pochodzącej z ostatnich zbiorów gospodarzowi dożynek. Gospodarzem jest ksiądz proboszcz. Następnie składane są symboliczne dary z najnowszych plonów: zboża, warzywa, polne zioła i kwiaty, owoce - które stanowią one wystawę osiągnięć lokalnych rolników. Po mszy świętej barwny korowód z udziałem przedstawicieli władz samorządowych i zaproszonych gości przeszedł spod Bazyliki Sejneńskiej na plac Zespołu Szkół Techniczno-Rolniczych. Najlepsi rolnicy otrzymali nagrody, w tym za najlepszą pasiekę i najbezpieczniejsze gospodarstwo. Nie zabrakło wyrobów kuchni regionalnej oraz straganów z rękodziełem ludowym. Zagrały lokalne zespoły ludowe: litewski zespół Klumpe, zespół folklorystyczny Zalesie oraz Sejneńska Kapela Kresowa.


PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO

PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO

PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO

PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO

PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO.

Zabytkowy kościół w Monkiniach - staraniem miejscowej ludności, która należała do parafii Wigry, w latach 1922-1924, zbudowano niewielki, drewniany kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Anielskiej, trójnawowy, z jedną wieżą (12 m), wybudowany w 1924 roku w tradycyjnym puszczańskim stylu . Przy nim – trzy dzwony, poświęcony został 2 sierpnia 1924 roku. Był on obsługiwany przez duszpasterzy z parafii Wigry i Szczebra. W tym czasie wybudowano także dom parafialny i budynki gospodarcze. W świątyni dwukrotnie przeprowadzono kapitalny remont, a w 1991 roku zbudowano dzwonnicę i zawieszono dzwony. Parafię erygowano kanonicznie 2 sierpnia 1925 roku, wydzielając jej terytorium z parafii Wigry.

Monkinie – wieś położona w połowie drogi między jeziorami Blizno i Wigry. Osada leśna utworzona w XVI wieku w ostępie Puszczy Perstuńskiej przez pierwszych właścicieli - Kurjanowiczów. Wytwarzano tu dziegć i smołę. Później wieś stała się osadą drwali, a następnie osadą strzelecką. Jej początkiem była osada drwali Budy - Monkinie, wspomniana po raz pierwszy w 1749 roku. Około 1880 r. była to wieś rolnicza licząca 17 domów i 118 mieszkańców. Miejscowość przyjęła nazwę od dawnego uroczyska leśnego (mank po jaćwiesku znaczyło „błoto”).We wsi znajduje się zabytkowy dom mieszkalny Pani Katarzyny Hoffman z 1932 roku, odbudowany według dawnego wzornictwa ludowego. Wieś jest oddalona około 2 km od południowego brzegu jeziora Wigry.

Jezioro Wigry znajduje się na pograniczu Pojezierza Suwalskiego i Równiny Augustowskiej. Kształtem przypomina literę "S". Powierzchnia zwierciadła wody Wigier wynosi 2 118,3 ha. Maksymalna głębokość zbiornika wynosi 73,0 m. Charakteryzuje się bardzo dobrze rozwiniętą linią brzegową, której długość wynosi 72,0 km. Wigry jest położone wśród lasów Puszczy Augustowskiej - gdzie las porasta prawie 80 % linii brzegowej. Jej rzeźba jest bardzo urozmaicona - od niskich gdzie nie gdzie bagiennych - po wyniosłe z kemami i wzgórzami morenowymi. Urozmaicone brzegi Wigier wypełniają zatoki, półwyspy, przesmyki i ujścia strumieni. Jezioro także posiada dziewiętnaście mniejszych i większych wysp o pow. 68,4 ha. Jezioro Wigry należy do Wigierskiego Parku Narodowego i z tym związane są pewne nakazy i zakazy zachowań. Objęte jest strefą ciszy. Biwakować wolno wyłącznie na wyznaczonych polach namiotowych. Jezioro wspaniale nadaje się do uprawiania sportów wodnych, w tym żeglarstwa. Przez cały akwen prowadzi słynny szlak kajakowy rzeką Czarną Hańczą - nazwany imieniem papieża Jana Pawła II.


JEZIORO WIGRY.

JEZIORO WIGRY. Na horyzoncie słynny w Polsce POKAMEDULSKI KLASZTOR WIGIERSKI.

Wrzos zwyczajny, inaczej zwany także wrzosem pospolitym, to gatunek pospolity na terenie całej Polski. Rośnie w borach sosnowych, polanach, zrębach leśnych, czasem tworzy duże skupiska, tzw. wrzosowiska. Krzewinka zimozielona, dwupienna, wysoka na 20-80 cm, o gałązkach rozesłanych na ziemi. Kwitnie różowofioletowymi, a czasem białymi kwiatami w końcu sierpnia i we wrześniu. Roślina miododajna i lecznicza.

Czerwone korale jarzębiny często przewijają się w piosenkach, przysłowiach i wierszach polskich twórców. I nic dziwnego, jarzębina jest w naszym kraju drzewem pospolitym i ogólnie znanym. Do jej popularności przyczyniają się też – ptaki, które żywiąc się owocami jarzębiny, skutecznie rozsiewają nasiona. Owoce, w wiszących baldachach, pojawiają się w końcu sierpnia, a zupełnie dojrzałe są we wrześniu i październiku. Podobne do ziarenek grochu, mają barwę szkarłatnoczerwoną, różową, czasem pomarańczową. Mają długość 7–9 mm. Utrzymują się one na drzewie przez zimę, stając się cennym pokarmem dla ptactwa i zwierzyny leśnej.

Powstanie Sejneńskie jest ważnym wydarzeniem historycznym, decyzja o wystąpieniu zbrojnym mieszkańców Suwalszczyzny, a przede wszystkim Sejn nie została podjęta spontanicznie. Była wynikiem kilku złożonych czynników, które po skumulowaniu pozostawiły walkę zbrojną jako jedyny możliwy środek rozstrzygnięcia sporu polsko - litewskiego. Powstańcy 90 lat temu dążyli do opanowania Sejn, zajmowanych w sierpniu 1919 roku przez Litwinów. Walki rozpoczęły się 23 sierpnia 1919 roku o godz. 3 rano. O godz. 6 miasto zostało zdobyte przez powstańców. 25sierpnia rano Litwini odbili miasto, ale tylko na kilka godzin. Powstańcy zostali wsparci przez 41 Suwalski Pułk Piechoty. Litwini natarli ponownie na Sejny 28 sierpnia, ale Polacy obronili miasto. Sejny i Sejneńszczyzna odzyskały niepodległość, okupioną śmiercią 52 powstańców i wieloma rannymi. Powstanie sejneńskie jest drugim polskim zrywem zbrojnym - po powstaniu wielkopolskim - które zakończyło się sukcesem.


OBCHODY 90. ROCZNICY POWSTANIA SEJNEŃSKIEGO

OBCHODY 90. ROCZNICY POWSTANIA SEJNEŃSKIEGO

OBCHODY 90. ROCZNICY POWSTANIA SEJNEŃSKIEGO

OBCHODY 90. ROCZNICY POWSTANIA SEJNEŃSKIEGO

Późne lato - tak w fenologii polskiej określany jest sierpień. Coraz krótsze dni, w ciągu tego miesiąca dzień staje się krótszy o 2 godziny. Dni bywają mniej upalne od lipcowych. Noce natomiast są zazwyczaj znacznie chłodniejsze. Rolnicy zakończyli już żniwa i wykonują różne prace pożniwne. Zaczynają dojrzewać owoce odbijające barwą od zielonych liści. Im później, tym więcej można zaobserwować symptomów nadchodzącej jesieni. Na zdjęciu pole w okolicach Sejn.

Po raz pierwszy święto to zorganizowano 15 sierpnia 2004 r., podczas święta tradycyjnego gminy Puńsk – Matki Boskiej Zielnej. Te trzy produkty, które znalazły się w nazwie, są dla człowieka bardzo ważne. Chleb to nie tylko podstawowy element naszego jadłospisu. Z nim od czasów pogańskich były związane różne obrządki, podania, tradycje. W chacie natomiast panowała wielka radość, gdy wokół roznosił się zapach chleba upieczonego z tegorocznego żyta. Pieczenie chleba to element naszej tradycji. Mleko od niepamiętnych czasów było jednym z podstawowych posiłków ludzi. Z niego od najdawniejszych lat wyrabiano sery. Miód – to smaczna potrawa. Dobrym „lekarstwem” jest również miód pitny, za pomocą, którego można się „rozweselić”. Z wosku odlewano świece, które zapalano przy umierającym i palono przy zmarłym. “Święto chleba, mleka i miodu” odbywało się w gospodarstwie agroturystycznym "Silaine" w Oszkiniach. u Albina Szuszczewicza nad jeziorem Sejwy. Święto to bardzo spodobało się uczestnikom, zarówno turystom jak i okolicznej ludności.


ŚWIĘTO CHLEBA, MLEKA I MIODU.

ŚWIĘTO CHLEBA, MLEKA I MIODU.

ŚWIĘTO CHLEBA, MLEKA I MIODU.

Tradycyjne potrawy, wędliny, sery, ale także warsztaty tkackie, kowalskie i garncarskie - to niektóre propozycje tradycyjnego VI Jarmarku Wigierskiego, który odbył się w Klasztorze Kamedułów w Wigrach. Jarmark cieszy się wielkim zainteresowaniem mieszkańców Suwalszczyzny. W Wigrach można kupić m.in. tutejsze ciasta, takie jak sękacze czy mrowiska, a także potrawę pod nazwą kartacze. Podczas jarmarku występują regionalne zespoły ludowe i taneczne. Chętni mogą wziąć udział w warsztatach tkackich, kowalskich, garncarskich, pszczelarskich i wikliniarskich.


JARMARK WIGIERSKI