„Stany” – Wystawa fotografii Jana Ksawerego Freudenreicha.

„Stany” – Wystawa fotografii Jana Ksawerego Freudenreicha.

Wigierski Park Narodowy powołano do życia w 1989 r. Utworzono go, by chronić jezioro Wigry - perłę Suwalszczyzny. Wyrazem uznania dla wyjątkowych walorów wód wigierskich było umieszczenie jeziora Wigry w "Projekcie Aqua", na liście najcenniejszych ekosystemów wodnych świata, przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody. Park obejmuje dość duży, bo liczący ponad 15 tysięcy hektarów obszar. Ogromna różnorodność siedlisk zapewnia bogactwo świata roślin i zwierząt. Najbardziej jednak charakterystycznym dla tych terenów zwierzęciem jest bóbr. O jego popularności świadczy fakt umieszczenia podobizny bobra w logo Parku. Natomiast bez wątpienia najwspanialszym świadectwem obecności człowieka na tym obszarze jest pokamedulski zespół klasztorny, obecnie siedziba Parafii Wigierskiej, w której wypoczywał Ojciec Święty Jan Paweł II. Park należy do programu Natura 2000 – programu utworzenia w krajach Unii Europejskiej wspólnego systemu (sieci) obszarów objętych ochroną przyrody. Bogactwo ekosystemów wodnych i bagiennych sprawiło, że w 2002 roku park został wpisany na listę Konwencji Ramsarskiej, na której znajdują się obszary wodno-błotne o międzynarodowym znaczeniu. Dwadzieścia lat mijających od utworzenia Wigierskiego Parku Narodowego jest krótkim okresem w historii tego terenu. Ochrona przyrody to dążenie do zachowania, właściwego użytkowania i odnawiania jej zasobów. Warto przywołać w tym miejscu słowa mieszkańca tej ziemi – prof.Andrzeja Strumiłły: „Przyrodzie najbliższych okolic winniśmy podziękowanie za (...) morenowe wzgórza nad dolinami rzek i jezior, za soczystą zieleń lasów, mchów i traw, za gościnność nieba i ludzi”.

20 LAT - WIGIERSKI PARK NARODOWY /1989-2009/

Leszczewo - osada powstała na przełomie XVII i XVIII w. W miejscu starego ostępu Puszczy Przełomskiej. Sam ostęp jest wspominany już dużo wcześniej. Wieś leży w pobliżu zachodniego brzegu jeziora Pierty. Obecnie wieś liczy kilka zagród, rozrzuconych po zalesionych wzniesieniach. Jeszcze do niedawna mieszkało tu ponad 30 osób. Teraz zostało kilkunastu. Miejscowość Leszczewo, z mało znanej wsi stała się najbardziej znaną wsią na Suwalszczyźnie i w Polsce, za sprawą wizyty Dostojnego Gościa w gospodarstwie państwa Milewskich. Dom ten odwiedził Papież Jan Paweł II podczas swojej pielgrzymki do Polski w czerwcu 1999 roku. Wizytę Ojca Świętego upamiętnia krzyż stojący w pobliżu. Papieskie odwiedziny w prywatnym domu były wydarzeniem bez precedensu. Rolnicy z Leszczewa mówią, że otrzymali od Papieża wielki dar.

Stary Folwark - jest to miejscowość letniskowa, położona na północnym brzegu jeziora Wigry, w obrębie Wigierskiego Parku Narodowego. Była już przed wojną znanym ośrodkiem turystycznym. Wieś została założona w 1700 r. przez kamedułów wigierskich, a wyludniona pod koniec XIX w. W 1800 r. liczyła zaledwie dwie zagrody z 13 mieszkańcami. W okresie międzywojennym półwysep Łysa Góra został zakupiony przez Polskie Towarzystwo Krajoznawcze, które wybudowało przystań żeglarską oraz schronisko, którego budynek stoi do dziś. We wsi znajduje się Muzeum Wigierskiego Parku Narodowego zawierające ekspozycje hydrobiologiczne, przyrodnicze i etnograficzne. W Starym Folwarku znajduje się również ośrodek PTTK, który dysponuje: wypożyczalnią sprzętu wodnego, boiskiem sportowym, plażą z kąpieliskiem, kempingiem.

Wystawa Rzeźby Zwierząt w Muzeum Wigierskiego Parku Narodowego, jest prezentacją kolekcji rzeźby znajdującej się w Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa. Wyróżnia ją rzadko spotykana, wynikająca ze specyfiki zbiorów, jednorodność tematyczna. Jej profil koncentruje się na wizerunkach animalistycznych, w których człowiek i zwierzę występują obok siebie ilustrując wzajemne relacje, zależności i kontekst współistnienia w przyrodzie. Wystawa powstała w 2008 roku z okazji jubileuszu dwudziestopięciolecia Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa. Stąd taka właśnie, symboliczna, ilość eksponowanych brązów - dzieł polskich i europejskich twórców z XIX i XX wieku.

Miejscowość Bryzgiel założyli przed 1727 rokiem kameduli wigierscy. Początkowo była to osada rybaków założona w miejscu smolarni należącej do zakonników. Od lat 80 ubiegłego wieku ze wsi rolniczej zaczęła przeistaczać się w miejscowość turystyczną. Duża wieś położona na wysokim południowym brzegu jeziora Wigry. We wsi jest miejsce rozpoczynania spływów kajakowych, w miejscu zwanym przez mieszkańców Browarem. Bezpośrednia bliskość malowniczego brzegu jeziora, z zapierającym dech w piersiach, widokiem na wyspy wigierskie: Ordów, Ostrów i Krowę. Współczesny Bryzgiel nie jest już wsią rybaków, również rolnictwo schodzi na dalszy plan. Najważniejszym źródłem dochodów dla mieszkańców tej wsi staje się turystyka i agroturystyka. Dobre jest też jedzenie w zorganizowanych tu jadłodajniach. We wsi znajdują punkty widokowe,z których możemy podziwiać jezioro Wigry.

Rezerwat Rutka utworzony w 2001 r. na obszarze 49 ha ma na celu zachowanie w stanie naturalnym unikatowego bruku polodowcowego. Położony jest we wsi Rutka i Szeszupka, na wysokości 235 m. Od północy głazowisko ograniczone jest krawędzią zagłębienia Szeszupy, z której rozpościera się rozległy widok na amfiteatr Wodziłk. Powierzchnia ta zbudowana jest ze żwirów wodnolodowcowych, płatów gliny i dużej ilości głazów. Głazowisko tworzy tzw. bruk lodowcowy, który powstał jako pozostałość rozmycia gliny zwałowej przez wody topniejącego lądolodu. W przemieszczeniu pionowym głazów duży udział miał również człowiek.

Polna grusza może osiągać do 20 m wysokości, jednak często występuje w formie niskiego drzewa lub krzewu, najczęściej rośnie na miedzach śródpolnych. Końce krótko pędów zakończone kolczasto. Pień często rośnie skośnie lub jest pokrzywiony. Owoce - ulęgałki, bo tak są one nazywane, to małe ok. 3 cm średnicy, brązowawo-żółte, twarde i cierpkie w smaku posiadające na dodatek grudkowaty miąższ. Polna grusza nie jest specjalnie wykorzystywana przez ludzi. Tylko w niektórych okolicach zbiera się jej owoce. Drewno ma drobne pory, jest najlepszej jakości. Mimo, że jest twarde nadaje się do obróbki, ma piękny brązowy odcień i jest cenione w meblarstwie. Inna nazwa: grusza dzika, ulęgałka.

Kasztan w potocznym języku to określenie nasion kasztanowca zwyczajnego. Wielkie, brunatno czerwone, posiadają delikatnie słojowatą i mocno błyszczącą powierzchnię przypominającą politurowane drewno i od niepamiętnych czasów wraz z żołędziami stanowią jedną z ulubionych zabawek dzieci, a także zbierany jest jako karma dla zwierzyny leśnej. Z zewnątrz kasztany są otoczone zielonymi, skórzastymi okrywami, których powierzchnia jest z rzadka pokryta ostrymi kolcami i, które po dojrzaniu otwierają się pękając na trzy części. Nasiona osiągają ok. 4cm średnicy i tym samym należą do największych nasion wytwarzanych przez drzewa.

Wczesna jesień to jeszcze nie feeria barw. Ale już inne światło i dziwna świeżość w powietrzu, której niedawno nie było wcale. Las wita łagodnymi pejzażami, zapachem grzybów i mokrej ziemi. Już nie ma komarów, więc spacerować można w nieskończoność. Drzewa zaczynają już przygotowywać się do zimowego spoczynku i tracą swoją zieloną barwę. Trwa okres prac polowych, jak wykopki ziemniaków i sianie żyta ozimego. Zarówno warunki pogodowe jak i stan przyrody składa się na określanie wczesnej jesieni zwanej "babim latem", które trwa zwykle od pierwszych dni września do początku października.

Lis rudy jest najpospolitszym, dziko żyjącym drapieżnikiem w Polsce. Lisy preferują tereny suche, chętnie jednak penetrują zarośnięte brzegi wód i trzcinowiska. Osiedlają się najchętniej w lasach, na głębokich zwięzłych glebach, gdzie w odpowiednich miejscach-między korzeniami drzew, niezbyt daleko od łąk i osad ludzkich, kopią rozbudowane nory, zwykle z wieloma korytarzami. Ma czuły węch, dobry słuch i ostry wzrok, a także bardzo dobrą pamięć i zmysł orientacji. Podstawą pożywienia lisa są myszy. Oprócz nich, zjada wszystkie zwierzęta - od chrabąszcza aż po koźlę sarny. Lis choruje prawie na wszystkie psie choroby; jest nosicielem wścieklizny. Choroba ta, groźna również dla ludzi, jest głównym czynnikiem ograniczającym liczebność tego gatunku. Lis żyje od 10-15 lat, ma bardzo niewielu wrogów naturalnych.

Dziki bez czarny zwany lekarskim rośnie w zaroślach, na skrajach lasów, na nieużytkach. Lubiący stanowiska wilgotne, nasłonecznione, cieniste. Ma niewielkie wymagania glebowe, najlepiej rośnie na glebach próchniczych, zasobnych w azot. Bez czarny jest małym drzewem, pokrytych jasnoszarą korą, dorastającym do 8 m wysokości. Jest bardzo wytrzymały na zanieczyszczenia powietrza. Dziki bez czarny jest jedną z najstarszych roślin leczniczych. Poszczególne części drzewa zawierają wiele cennych związków. Czarno - fioletowe i lśniące owoce dojrzewają w zwisających owocostanach od końca sierpnia do października.

Wigierskie "Święto Siei" ma na celu zwrócenie uwagi mieszkańców Suwalszczyzny i przybyłych gości na naturalne dobro tej krainy, jakim są ryby. W Domu Pracy Twórczej w Wigrach odbyło się na zakończenie ostatniego sezonu letniego Święto Siei - imprezy, dla której inspiracją stała się najsłynniejsza na Suwalszczyźnie legenda związana z jeziorem Wigry – nie jaki Barnaba, aby przypodobać się przeorowi, obiecał oddać duszę diabłu w zamian za sieję, której wówczas nie było w wigierskich toniach. Przy klasztorze wigierskim stanęło wiele straganów z regionalnymi potrawami przyrządzonymi przez gospodynie z Suwalszczyzny. Można było spróbować zupy rybnej z kociołka, bulwy z piekarnika, pierogów i lokalnych alkoholi oraz złapać rybę, oskrobać ją i upiec. Dodatkowymi atrakcjami są pokazy rękodzieła ludowego i zespoły ludowe. Święto Siei jest również pretekstem do uczczenia nadejścia jesieni.


ŚWIĘTO SIEI 2009 W WIGRACH.

ŚWIĘTO SIEI 2009 W WIGRACH.

ŚWIĘTO SIEI 2009 W WIGRACH.

Grzybobranie - główną korzyścią jest to, że zbieranie grzybów daje doskonały pretekst do oderwania się od komputera, telewizora, książki, wyjścia z domu i spaceru po lesie. Zbieranie grzybów, by zapewnić bezpieczną ich konsumpcję, wymaga umiejętności odróżnienia grzybów jadalnych od trujących. Zbiór grzybów może być też źródłem zarobku, np. dla ludności mieszkającej obok lasów. Współcześnie w Polsce stanowi często rodzaj zajęcia rekreacyjnego lub hobby. W naszym klimacie większość gatunków grzybów jadalnych dojrzewa w okresie od późnego lata do późnej jesieni - od sierpnia do października, w związku z czym grzybobranie odbywają się także w tym samym czasie. Szybki wzrost grzybów wymaga utrzymującego się przez kilka dni wilgotnego podłoża tj. wymaga deszczu. Na zdjęciu borowik szlachetny i wrzos zwyczajny.

Owoce żurawiny od wieków znajdują szerokie zastosowanie w gospodarstwie domowym.Są niezwykle cenione również ze względu na dużą zawartość witaminy C - nazywana w niektórych regionach kraju „polską cytryną”. Kuliste jagody o barwie czerwonej, średnicy do 1 cm, o smaku kwaśnym. Występuje na torfowiskach i w mokrych lasach sosnowych. W Polsce głównie na niżu, na torfowiskach wysokich i zasobnych w próchnicę. Główną przyczyną zmniejszania się powierzchni porośniętych przez żurawinę jest osuszanie torfowisk oraz nadmierna eksploatacja do celów spożywczych.

Sejneńskie uroczystości dożynkowe miały religijny charakter, rozpoczęły się od dziękczynnej mszy świętej i poświęcenia dożynkowych wieńców. Podziękowania za plony składane są Matce Bożej Sejneńskiej. Ceremoniom dożynkowym przewodniczą Starosta i Starościna dożynkowi. Najpierw wnoszone są wieńce dożynkowe wykonane z kłosów zbóż, owoców, warzyw. Następnie Starosta i Starościna wręczają bochen chleba upieczonego z mąki pochodzącej z ostatnich zbiorów gospodarzowi dożynek. Gospodarzem jest ksiądz proboszcz. Następnie składane są symboliczne dary z najnowszych plonów: zboża, warzywa, polne zioła i kwiaty, owoce - które stanowią one wystawę osiągnięć lokalnych rolników. Po mszy świętej barwny korowód z udziałem przedstawicieli władz samorządowych i zaproszonych gości przeszedł spod Bazyliki Sejneńskiej na plac Zespołu Szkół Techniczno-Rolniczych. Najlepsi rolnicy otrzymali nagrody, w tym za najlepszą pasiekę i najbezpieczniejsze gospodarstwo. Nie zabrakło wyrobów kuchni regionalnej oraz straganów z rękodziełem ludowym. Zagrały lokalne zespoły ludowe: litewski zespół Klumpe, zespół folklorystyczny Zalesie oraz Sejneńska Kapela Kresowa.


PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO

PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO

PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO

PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO

PIERWSZE DOŻYNKI POWIATU SEJNEŃSKIEGO.

Zabytkowy kościół w Monkiniach - staraniem miejscowej ludności, która należała do parafii Wigry, w latach 1922-1924, zbudowano niewielki, drewniany kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Anielskiej, trójnawowy, z jedną wieżą (12 m), wybudowany w 1924 roku w tradycyjnym puszczańskim stylu . Przy nim – trzy dzwony, poświęcony został 2 sierpnia 1924 roku. Był on obsługiwany przez duszpasterzy z parafii Wigry i Szczebra. W tym czasie wybudowano także dom parafialny i budynki gospodarcze. W świątyni dwukrotnie przeprowadzono kapitalny remont, a w 1991 roku zbudowano dzwonnicę i zawieszono dzwony. Parafię erygowano kanonicznie 2 sierpnia 1925 roku, wydzielając jej terytorium z parafii Wigry.

Monkinie – wieś położona w połowie drogi między jeziorami Blizno i Wigry. Osada leśna utworzona w XVI wieku w ostępie Puszczy Perstuńskiej przez pierwszych właścicieli - Kurjanowiczów. Wytwarzano tu dziegć i smołę. Później wieś stała się osadą drwali, a następnie osadą strzelecką. Jej początkiem była osada drwali Budy - Monkinie, wspomniana po raz pierwszy w 1749 roku. Około 1880 r. była to wieś rolnicza licząca 17 domów i 118 mieszkańców. Miejscowość przyjęła nazwę od dawnego uroczyska leśnego (mank po jaćwiesku znaczyło „błoto”).We wsi znajduje się zabytkowy dom mieszkalny Pani Katarzyny Hoffman z 1932 roku, odbudowany według dawnego wzornictwa ludowego. Wieś jest oddalona około 2 km od południowego brzegu jeziora Wigry.

Jezioro Wigry znajduje się na pograniczu Pojezierza Suwalskiego i Równiny Augustowskiej. Kształtem przypomina literę "S". Powierzchnia zwierciadła wody Wigier wynosi 2 118,3 ha. Maksymalna głębokość zbiornika wynosi 73,0 m. Charakteryzuje się bardzo dobrze rozwiniętą linią brzegową, której długość wynosi 72,0 km. Wigry jest położone wśród lasów Puszczy Augustowskiej - gdzie las porasta prawie 80 % linii brzegowej. Jej rzeźba jest bardzo urozmaicona - od niskich gdzie nie gdzie bagiennych - po wyniosłe z kemami i wzgórzami morenowymi. Urozmaicone brzegi Wigier wypełniają zatoki, półwyspy, przesmyki i ujścia strumieni. Jezioro także posiada dziewiętnaście mniejszych i większych wysp o pow. 68,4 ha. Jezioro Wigry należy do Wigierskiego Parku Narodowego i z tym związane są pewne nakazy i zakazy zachowań. Objęte jest strefą ciszy. Biwakować wolno wyłącznie na wyznaczonych polach namiotowych. Jezioro wspaniale nadaje się do uprawiania sportów wodnych, w tym żeglarstwa. Przez cały akwen prowadzi słynny szlak kajakowy rzeką Czarną Hańczą - nazwany imieniem papieża Jana Pawła II.


JEZIORO WIGRY.

JEZIORO WIGRY. Na horyzoncie słynny w Polsce POKAMEDULSKI KLASZTOR WIGIERSKI.

Wrzos zwyczajny, inaczej zwany także wrzosem pospolitym, to gatunek pospolity na terenie całej Polski. Rośnie w borach sosnowych, polanach, zrębach leśnych, czasem tworzy duże skupiska, tzw. wrzosowiska. Krzewinka zimozielona, dwupienna, wysoka na 20-80 cm, o gałązkach rozesłanych na ziemi. Kwitnie różowofioletowymi, a czasem białymi kwiatami w końcu sierpnia i we wrześniu. Roślina miododajna i lecznicza.

Czerwone korale jarzębiny często przewijają się w piosenkach, przysłowiach i wierszach polskich twórców. I nic dziwnego, jarzębina jest w naszym kraju drzewem pospolitym i ogólnie znanym. Do jej popularności przyczyniają się też – ptaki, które żywiąc się owocami jarzębiny, skutecznie rozsiewają nasiona. Owoce, w wiszących baldachach, pojawiają się w końcu sierpnia, a zupełnie dojrzałe są we wrześniu i październiku. Podobne do ziarenek grochu, mają barwę szkarłatnoczerwoną, różową, czasem pomarańczową. Mają długość 7–9 mm. Utrzymują się one na drzewie przez zimę, stając się cennym pokarmem dla ptactwa i zwierzyny leśnej.

Powstanie Sejneńskie jest ważnym wydarzeniem historycznym, decyzja o wystąpieniu zbrojnym mieszkańców Suwalszczyzny, a przede wszystkim Sejn nie została podjęta spontanicznie. Była wynikiem kilku złożonych czynników, które po skumulowaniu pozostawiły walkę zbrojną jako jedyny możliwy środek rozstrzygnięcia sporu polsko - litewskiego. Powstańcy 90 lat temu dążyli do opanowania Sejn, zajmowanych w sierpniu 1919 roku przez Litwinów. Walki rozpoczęły się 23 sierpnia 1919 roku o godz. 3 rano. O godz. 6 miasto zostało zdobyte przez powstańców. 25sierpnia rano Litwini odbili miasto, ale tylko na kilka godzin. Powstańcy zostali wsparci przez 41 Suwalski Pułk Piechoty. Litwini natarli ponownie na Sejny 28 sierpnia, ale Polacy obronili miasto. Sejny i Sejneńszczyzna odzyskały niepodległość, okupioną śmiercią 52 powstańców i wieloma rannymi. Powstanie sejneńskie jest drugim polskim zrywem zbrojnym - po powstaniu wielkopolskim - które zakończyło się sukcesem.


OBCHODY 90. ROCZNICY POWSTANIA SEJNEŃSKIEGO

OBCHODY 90. ROCZNICY POWSTANIA SEJNEŃSKIEGO

OBCHODY 90. ROCZNICY POWSTANIA SEJNEŃSKIEGO

OBCHODY 90. ROCZNICY POWSTANIA SEJNEŃSKIEGO

Późne lato - tak w fenologii polskiej określany jest sierpień. Coraz krótsze dni, w ciągu tego miesiąca dzień staje się krótszy o 2 godziny. Dni bywają mniej upalne od lipcowych. Noce natomiast są zazwyczaj znacznie chłodniejsze. Rolnicy zakończyli już żniwa i wykonują różne prace pożniwne. Zaczynają dojrzewać owoce odbijające barwą od zielonych liści. Im później, tym więcej można zaobserwować symptomów nadchodzącej jesieni. Na zdjęciu pole w okolicach Sejn.

Po raz pierwszy święto to zorganizowano 15 sierpnia 2004 r., podczas święta tradycyjnego gminy Puńsk – Matki Boskiej Zielnej. Te trzy produkty, które znalazły się w nazwie, są dla człowieka bardzo ważne. Chleb to nie tylko podstawowy element naszego jadłospisu. Z nim od czasów pogańskich były związane różne obrządki, podania, tradycje. W chacie natomiast panowała wielka radość, gdy wokół roznosił się zapach chleba upieczonego z tegorocznego żyta. Pieczenie chleba to element naszej tradycji. Mleko od niepamiętnych czasów było jednym z podstawowych posiłków ludzi. Z niego od najdawniejszych lat wyrabiano sery. Miód – to smaczna potrawa. Dobrym „lekarstwem” jest również miód pitny, za pomocą, którego można się „rozweselić”. Z wosku odlewano świece, które zapalano przy umierającym i palono przy zmarłym. “Święto chleba, mleka i miodu” odbywało się w gospodarstwie agroturystycznym "Silaine" w Oszkiniach. u Albina Szuszczewicza nad jeziorem Sejwy. Święto to bardzo spodobało się uczestnikom, zarówno turystom jak i okolicznej ludności.


ŚWIĘTO CHLEBA, MLEKA I MIODU.

ŚWIĘTO CHLEBA, MLEKA I MIODU.

ŚWIĘTO CHLEBA, MLEKA I MIODU.

Tradycyjne potrawy, wędliny, sery, ale także warsztaty tkackie, kowalskie i garncarskie - to niektóre propozycje tradycyjnego VI Jarmarku Wigierskiego, który odbył się w Klasztorze Kamedułów w Wigrach. Jarmark cieszy się wielkim zainteresowaniem mieszkańców Suwalszczyzny. W Wigrach można kupić m.in. tutejsze ciasta, takie jak sękacze czy mrowiska, a także potrawę pod nazwą kartacze. Podczas jarmarku występują regionalne zespoły ludowe i taneczne. Chętni mogą wziąć udział w warsztatach tkackich, kowalskich, garncarskich, pszczelarskich i wikliniarskich.


JARMARK WIGIERSKI

JARMARK WIGIERSKI

Święto "Dni Puńska - Zielna " zbiega się z głównym odpustem parafialnym. Kobiety podczas święta kwiatami, ziołami i kłosami zbóż przystrajają kościół. Od 1967 r. w parafii poszczególne wsie wykonują wieńce - ołtarzyki, które są święcone podczas Sumy i niesione wokół kościoła w uroczystej procesji. Wieńce symbolizują nie tylko podziękowanie Bogu za zebrane plony, ale są dowodem istnienia twórczości ludowej. Podczas Zielnej odbywa się w Puńsku jarmark twórców ludowych, w jarmarku udział biorą nie tylko twórcy miejscowi, ale również goście z innych miejscowości Polski, Litwy, Łotwy. Na jarmarku można kupić tkaniny, hafty, ceramikę, wyroby z drewna i gliny, wycinanki, koszyki i inne przedmioty. Można również zasmakować litewskiego chleba, pysznych ciast, słodkiego miodu. Po Sumie odbywa się koncert chórów i zespołów folklorystycznych.


DNI PUŃSKA - ZIELNA 2009

DNI PUŃSKA - ZIELNA 2009

DNI PUŃSKA - ZIELNA 2009

DNI PUŃSKA - ZIELNA 2009

Ostrożeń lancetowaty - kolczasta roślina dwuletnia o łodydze w górze gałęzistej, wąsko, kędzierzawo oskrzydlonej, osnutej jakby pajęczyną, wysokości 50-150 cm. Liście pierzastodzielne, odziomkowe zebrane w różyczkę, łodygowe zbiegające, o odcinkach zakończonych jasnożółtym kolcem. Rośnie w wilgotnych, widnych lasach, zaroślach, na pastwiskach, także u nas na niżu. Roślina azotolubna, toteż spotykana również w zbiorowiskach ruderalnych. Kwitnie czerwiec- sierpień.

Jezioro Jaczno – leży na południe od Smolnik, zajmuje obszar 42 ha. na Pojezierzu Suwalskim długie i wąskie jezioro wytopiskowe. Brzegi od północy i północnego zachodu są bardzo strome, porośnięte lasem świerkowo-sosnowym z dużą domieszką drzew liściastych. Uchodzi za najpiękniej usytuowane jezioro na ziemi suwalskiej. Woda jest czysta o charakterystycznym odcieniu zieleni. Do jeziora wpada wiele dopływów, a w tym jest kilkanaście źródeł. Niezwykłą atrakcją są wiszące torfowiska źródliskowe. Torfowisko znajduje się na zachodnim brzegu, na długości ok. 800 metrów i szerokości od 30 do 60 metrów.

Głazowisko Bachanowo nad Czarną Hańczą- rezerwat, położony na południe od jeziora Hańcza w dolinie Czarnej Hańczy - to fragment łąki o powierzchni 0,98 ha, pokryty wieloma głazami, których liczbę ocenia się na ok. 10.000 szt., o obwodzie od 0,5 do 8 metrów. Przyniesione przez lodowiec ze Skandynawii wraz z potężną masą gliny zwałowej głazy narzutowe, zostały odsłonięte w wyniku rozmycia gliny przez wody roztopowe lodowca.Są to głównie głazy granitowe, granitognejsy, piaskowce, wapienie i bazalty. Rezerwat utworzono 27 października 1972 roku.

....Wróćmy na jeziora
Na wędrowny rejs
Znajdziesz tam cel swojej drogi
Wśród szumiących drzew

Białe żagle, szmaragdowa toń
A przy tobie przyjacielska dłoń...

...Wróćmy na jeziora
Na samotny brzeg
Zostań tu, gdzie las i woda
Masztów cichy śpiew...



Fragment tekstu piosenki: Czerwone Gitary - "Wróćmy na jeziora"
Słowa: J. Świąć, Muzyka: K. Klenczon

ALBUM ''Z biegiem Marychy''
Wydawnictwo ma celu ukazanie piękna i unikalnych walorów przyrodniczych terenów rozciągających się wzdłuż biegu rzeki Marycha, jak również historycznej i aktualnej prezentacji gmin, miasta Sejny oraz licznych miejscowości na Sejneńszczyznie, przy których rzeka toczy swój bieg. Jest to pierwszy album o tej rzece i o tych terenach, miejscach uroczyskowych pełnych zagadek przyrodniczych i historycznych. Tekst pisany piórem Stanisława Kuraka oraz fotografie autorów związanych z tą krainą prezentują całość albumu. Album został wydany przez Wydawnictwo "Arkadia", 136 stronicowy album posiada około 200 zdjęć, wydanie dwujęzyczne (polski i angielski), oprawa twarda. Zapraszam do księgarń i do lektury.

Żniwa, zwykle rolnicy nie mają czasu na odpoczynek w lipcu, sierpniu. To najpiękniejszy i zarazem najtrudniejszy okres w cyklu rocznym pracy rolnika. To podsumowanie tej pracy. W żniwa prawie nie schodzi się z pola od rana do wieczora a praca maszynami rolniczymi i kombajnami nie jest łatwą gdyż wszystko w dużym stopniu uzależnione jest od pogody. Zarówno starsi jak i dzieci biorą udział w pracach polowych. Nie ma zbędnych rąk, dla każdych znajdzie się zajęcie. Pracuje się na polu całymi rodzinami. Na zdjęciu żniwa w okolicach Sejn.